เพื่อนตายหายาก….

เพื่อนตายหายาก….

นายหมอยา

IMG_0740

คนเราพออายุมากขึ้น ก็เริ่มพูดมากขึ้น บ่นมากขึ้น ชอบคิดถึงความหลัง ชอบพูดชอบบ่นเรื่องความหลัง คิดเยอะขึ้น คิดมากขึ้น เซฟตัวเองมากขึ้น ไม่โลดโผนเหมือนเมื่อตอนเป็นวัยรุ่น เริ่มที่จะมองถึงคนรุ่นถัดไป …น่าจะเป็นไปโดยอัตโนมัติหรือเปล่าไม่ทราบ แต่กับผมๆเป็นอย่างนั้นครับ ความคิดและพฤติกรรมของผมเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงเมื่อตอนวัยเลยสามสิบครับ …. นี่เราแก่ก่อนวัยรึเปล่านะ ฮ่าๆๆๆ … เห็นชัดๆก็ตอนประมาณเลยวัยสามสิบห้าครับ และเห็นชัดมากขึ้นก็เอาอีตอนจะเข้าสี่สิบนี่แหละครับ… เผลอแป๊บเดียวนี่จะเข้าสี่สิบแล้วเหรอเนี่ย ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ในตอนวัยเด็กและวัยรุ่นชีวิตผมก็ไม่มีอะไรตื่นเต้นหวือหวาเลย เรียนๆๆเล่นๆๆไปตามประสาเด็ก แนวความคิดผมเรื่องการคบเพื่อนและการใช้ชีวิตน่าจะเปลี่ยนตอนมอปลาย เพราะห้องที่ผมเรียนมันมีแต่ชายล้วนๆครับ และบังเอิญว่าทั้งยี่สิบสามคนในห้องผมนั้นมันรักกันมาก สามัคคีกันมาก…จำได้ว่าวันหนึ่งชวนกันโดดเรียนทั้งห้องเลย ผมก็เอากะเค้าด้วย และนั่นก็เป็นครั้งแรกครับที่ผมโดดเรียน

พอตอนเรียนในระดับอุดมศึกษา ผมเคยคบพวกเด็กเรียนครับ (เพราะคุณครูหรือพ่อแม่สอนมาให้คบบัณฑิต) แต่ไอ้พวกเด็กเรียนที่ผมคบเนี่ยเป็นพวกใจแคบครับ เห็นแก่ตัว พอเวลาติวกันหรือมีอะไรสำคัญๆ ไอ้เพื่อนผมพวกนี้มักจะกั๊กไว้ส่วนหนึ่งเสมอ … ผมเลยโบกมือลาเพื่อนพวกนี้ครับ … โชคดี (หรือโชคร้ายก็ไม่รู้) ผมมีโอกาสได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งครับ (ต่อมาก็ตามๆกันมาเป็นก๊วนเลยครับ) ไอ้เพื่อนคนนี้ก็เรียนธรรมดาครับ แต่กินเหล้าเก่งชะมัดเลย ผมประทับใจไอ้เพื่อนคนนี้ก็อีตอนที่ผมมีเรื่องครับ ไอ้เพื่อนคนนี้วิ่งก่อนเลย…ไม่ใช่วิ่งหนีนะครับ วิ่งเข้าขวางหน้าไอ้คนที่จะเข้ามาหาเรื่องผมครับ ได้ใจผมไปเต็มๆเลย… จากนั้นผมกับไอ้เพื่อนคนนี้ก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน ผมกลายเป็นฝ่ายบุ๋น ดูแลเรื่องการเรียนให้มัน ส่วนมันก็เป็นฝ่ายบู๊ เอาไว้ยามจำเป็น ฮ่าๆๆ… แล้วก็ได้รู้จักเพื่อนๆต่อๆอีกหลายคน มีทั้งที่ดีกว่า พอๆกัน และแย่กว่า … แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ จริงใจต่อกันและไม่ทอดทิ้งกัน

ความประทับใจในตอนมอปลายและอุดมศึกษา มันทำให้ผมชอบซื้อใจคนที่ผมอยากคบด้วย ด้วยการให้ใจก่อน จริงใจก่อน ใครที่จริงใจตอบและให้ใจกลับมา เอาไปเลยครับ … อย่างนี้เค้าเรียกว่าใจแลกใจ คุณจะกลายเป็นคนสำคัญของผมทันที (แต่สำคัญน้อยกว่าภรรยาที่บ้านนะครับ อันนี้ต้องยกให้เค้าเป็นที่หนึ่ง) หากเป็นเจ้านาย ผมจะรักหมดใจ ทำงานอย่างถวายหัวให้เลย ถ้าเป็นเพื่อน นายจะไม่ผิดหวังในตัวเรา หากเป็นน้อง มีอะไรขอให้บอก ถ้าทำได้ทำให้เลย อะไรประมาณนี้… แต่อย่าให้หมดใจนะครับ เพราะเมื่อมันให้ไปหมดเต็มร้อยแล้วเนี่ย เวลามันหมดใจไปแล้ว มันไม่เหลือเลยนะครับ ฮ่าๆๆ… พอจบมาทำงาน ผมก็ใช้แนวคิดเเบบนี้ล่ะครับในการเลือกคบเพื่อน หลังๆ จึงพบว่า เพื่อนมันเหลือน้อยลงไปทุกที ถ้าไม่เป็นเพราะเราเองที่ “ไม่มีใครคบ” ก็อาจเป็นเพราะว่าเพื่อนที่เราสามารถ “คบได้” มันมีน้อยเต็มที…..

แต่มีพี่ที่ทำงานคนนึงครับ พอพูดเรื่องนี้ให้แกฟัง … แกบอกว่าเพื่อนตายที่ว่าหายากแล้ว เพื่อนกินกลับหายากยิ่งกว่า… เพราะนี่ก็เที่ยงแล้ว ไม่รู้จะไปกินข้าวกะใครดี???? เอออออออ…หรือจะจริง???